1. ΟΡΙΣΜΟΣ ΥΠΕΡΑΛΙΕΥΣΗΣ

Η αλιεία με μη επιλεκτικά εργαλεία και με τη βοήθεια της τεχνολογίας που επιφέρει την εξάντληση ή σημαντική μείωση των ιχθυαποθεμάτων. Ένα παράδειγμα αποτελούν τα συρόμενα εργαλεία (μηχανότρατες) που, ειδικά όταν χρησιμοποιούνται στην παράκτια ζώνη, προκαλούν μεγάλη καταστροφή ισοπεδώνοντας ότι καλύπτει το βυθό της θάλασσας και εξαφανίζοντας κάθε μορφή ζωής που εξαρτάται από αυτόν. Επιπλέον η χρήση μη επιλεκτικών αλιευτικών εργαλείων ευθύνεται για το θάνατο πολλών θαλάσσιων θηλαστικών (π.χ. δελφίνια και φώκιες) και χελωνών ετησίως, που μπλέκονται σε αυτά και πνίγονται. Πραγματική μάστιγα αποτελεί για τη χώρα μας και λαθραλιεία. Η χρήση αλιευτικού εξοπλισμού κατά παράβαση των ορίων που θέτει η ελληνική νομοθεσία, η αλιεία σε περιόδους απαγόρευσης και η χρήση χημικών και εκρηκτικών ουσιών πλήττουν σοβαρά τα ιχθυαποθέματα.

Οι αλιευτικοί στόλοι, αφού λεηλατήσουν τις πιο παραγωγικές παράκτιες ζώνες , συνεχίζουν την πορεία τους & σε άλλες περιοχές του κόσμου. Η ετήσια παραγωγή είναι 100.000.000 & 13 απ’ τα 17 σημαντικότερα ιχθυαποθέματα του πλανήτη χαρακτηρίζονται “υπεραλιευόμενα” ή “ σε όριο κατάρρευσης".  Η θάλασσα δεν είναι πια ανεξάντλητη πηγή πλούτου! Οι βιομηχανικοί αλιευτικοί στόλοι έχουν αποδεκατίσει και έχουν καταστρέψει σχεδόν την ίδια την αλιεία τους και τώρα, αντί να γίνει αποδεκτό ότι πρέπει να μειώσουν την αλιεία τους, οι αλιευτικοί στόλοι γυρίζουν το άπληστο βλέμμα τους προς τον Ειρηνικό και τη δυτική Αφρική. Έτσι αντί να προσπαθήσουν να λύσουν το πρόβλημα στην περιοχή τους , οι αλιευτικοί στόλοι από το Βορρά το μεταφέρουν στους σχετικά υγιείς ωκεανούς στο Νότο. Το μέλλον αυτών των ωκεανών και των παράκτιων κοινοτήτων των οποίων η βιωσιμότητα εξαρτάται από αυτούς , βρίσκεται ολοένα και περισσότερο στο έλεος των αδίστακτων ψαράδων και μιας αυξανόμενης σφαιρικής όρεξης για τον τόνο (ΠΗΓΗ: http://eyploia.aigaio-net.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=383 )

Κοινή πεποίθηση αποτελεί πλέον ότι οι θάλασσες του πλανήτη υφίστανται εξαντλητική εκμετάλλευση. Ήδη, εννιά από τα δεκαεπτά μεγαλύτερα αλιευτικά πεδία του κόσμου βρίσκονται υπό κατάρρευση, ενώ τέσσερα ακόμη θεωρούνται κατεστραμμένα και ως εκ τούτου μη εκμεταλλεύσιμα. H συνολική αλιευτική παραγωγή του βορειοδυτικού Ατλαντικού έχει μειωθεί κατά το 1/3 μέσα στα τελευταία 20 χρόνια.
H ανάπτυξη της αλιευτικής βιομηχανίας οδήγησε βαθμιαία στην απορρόφηση των αλιευτικών στόλων από λίγες μεγάλες, καθετοποιημένες εμπορικές εταιρείες που είναι σε θέση να διεκπεραιώνουν όλα τα στάδια της σύλληψης, της επεξεργασίας και της εμπορίας των αλιευμάτων, ενώ τα πληρώματά τους μετατράπηκαν σταδιακά σε εργοστασιακούς εργάτες. Οι αλιευτικοί στόλοι αποτελούνται πλέον από σχετικώς λίγα μεγάλα αλιευτικά πλοία, ενώ τα πολλά μικρά σκάφη αποσύρονται. Από την άλλη μεριά, το υψηλό κόστος της αλιευτικής δραστηριότητας οδήγησε τους ψαράδες στην υπερχρέωση και την αλιεία στα χέρια των τραπεζών και των δανειστών.
Με δεδομένο το γεγονός ότι οι αλιευτικές πηγές είναι περιορισμένες, οι μεγάλες επενδύσεις σε αλιευτικά σκάφη και εξοπλισμό έχουν διαρκώς μειούμενες αποδόσεις, γεγονός που ωθεί στην αναζήτηση αποτελεσματικότερων εργαλείων και μεθόδων, δηλαδή σε ακόμα μεγαλύτερες επενδύσεις. Ανατροφοδοτείται έτσι ο ατέρμων κύκλος της Υπεραλίευσης.  ( ΠΗΓΗ: http://www.tee.gr/online/afieromata/1998/2005/yprls.htm , http://oceans.greenpeace.org/gr/245656/247792 )

   2. ΑΙΤΙΑ ΥΠΕΡΑΛΙΕΥΣΗΣ

Η μεγάλη αλιευτική παραγωγή οφείλεται στην εντατικοποίηση της αλιείας. Οι ανεπτυγμένες χώρες όχι μόνο εξαντλούν τον δικό τους αλιευτικό πλούτο αλλά & αυτών των χωρών του τρίτου κόσμου. Αυτό το πρόβλημα είναι έντονο στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου τα φτωχότερα 2/3 του κόσμου παίρνουν το 40% των πρωτεϊνών τους απ’ τα ψάρια . Εκτός  απ’ αυτό τουλάχιστον το 20% της παγκόσμιας αλιευτικής παραγωγής ρίχνεται ξανά στη θάλασσα ως ανεπιθύμητο ή μη εμπορεύσιμο & σε ειδικές περιπτώσεις το ποσοστό των άχρηστων αλιευμάτων που ξαναρίχνονται είναι πολύ μεγάλο (80%) . Οι αλιευτικοί στόλοι συναγωνίζονται & συγκρούονται για το ποιος θα είναι ο “ο νικητής” στα “πεδία μάχης” με “έπαθλο” τα ψάρια.

3. ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ

Η έλλειψη αλιευτικής πολιτικής παραγωγής που επικρατεί στην Μεσόγειο αποτελεί ένα πρόβλημα για το οποίο όμως δεν λαμβάνονται άμεσα μέτρα. Αντίθετα, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των αλιευτικών στόλων λόγω των επιδοτήσεων. Απαραίτητη είναι η απαγόρευση των αλιευτικών μεθόδων και αλιευτικών εργαλείων που καταστρέφουν το θαλάσσιο οικοσύστημα.
Θα πρέπει να μειωθεί ο αλιευτικός στόλος και να μην υπάρχει το γεγονός των τυχαίων συλλήψεων και απορρίψεων.